Ingmar König (1988) is een Nederlandse kunstenaar en onderzoekt hoe mensen zich verhouden tot de geconstrueerde ruimte als interieur, installatie of interface.

Samen met Jasmijn Visser ontwikkelt hij TWHBC (The Weather Has Been Cancelled) een videogame als kunstinstallatie.

Verder ontwikkelt Ingmar Detourist (te wishlisten op Steam), een interactieve fictie waarvan de teaser op Instagram meer dan een miljoen views opleverde.

Tevens is hij bezig met het in het leven roepen van IRHK Interactive, een label voor unieke interactieve werken. Hier wil hij kunstenaars die ook als developer werken verbinden om hun handcrafted handhelds uit te brengen als multiple, omdat interactief werk (of 'games') te vaak nog enkel als software wordt gezien.

Zijn werk is wereldwijd tentoongesteld, onder meer bij PAKT Amsterdam, Tokyo Creative Salon, Chunart Museum Shanghai, Stroom Den Haag & Art Brussels.

Ingmar over zijn werk:
In mijn werk onderzoek ik hoe mensen zich verhouden tot de geconstrueerde ruimte als interieur, installatie of interface.

Dat zijn drie ruimtelijke perspectieven die gezien hun context verschillend gebruikt worden. Ik ben geïnteresseerd in waar ze elkaar aanraken of overlappen:

Mijn uitgangspunt is dat het eerste interieur wat wij als mensen construeerden niet ontstond door diens ruimtelijke afbakening (de wanden van een grot, de takken van een hut) maar door het epicentrum. Het eerste interieur was het kampvuur. Dit zorgde voor warmte, bracht ons samen, maakte ruimte voor verhalen, veranderde hoe we voedsel bereidden en creëerde veiligheid door roofdieren en insecten op afstand te houden.

De installatie is als vorm van kunst mijns inziens zeer interessant aangezien het kunstwerk niet uit aparte elementen bestaat, maar uit het dialoog tussen deze elementen. Een dialoog dat plaatsvindt in de gedachten van de bezoeker, die door diens bezoek zelf onderdeel is geworden van het werk. De installatie is de kunstvorm die activatie vereist door aanwezigheid, door positionering.

Een interface is feite een vertaalslag voor onbekend terrein. In electronica is voltage nog steeds de kern: van modulaire synthesizer tot computer draait elke uitkomst in essentie op een verschil in spanning. Maar we hebben een interface nodig om daar mee om te kunnen gaan, omdat we de bron zelf niet kunnen begrijpen.

Wat ik interessant vind aan deze drie velden is hoe het drie contexten voor interactie zijn, in het dagelijks fysieke leven, in een kunstcontext en in een dagelijks digitale leven.

Het kampvuur is een compleet interieur. Een som van eigenschappen die cultuur, veiligheid en gemeenschap waarborgden. Elementen die we nu apart benaderen met voor elk een ander product of service. De installatie vraagt om activatie, in een tijd waar we gewend zijn aan hapklaar voorgeschoteld entertainment. De interface is de vertaalslag die ons achterliggende complexiteit liet vergeten,

Onze kampvuren van nu zijn de interieuren van datacentra, poëtisch Cloud genoemd aan onze zijde van de interface. Terwijl ze in letterlijke zin het meest tegenovergestelde zijn: intens hete, zeer dichte, zware en vooral luide bijna vijandelijke architectuur.

In mijn werk probeer ik de grenzen van hoe we omgaan met deze drie ruimtelijke perspectieven te bezoeken in een interactieve vorm van detourisme. Waardoor de beschouwer geactiveerd wordt en zeggenschap ervaart. Hiermee tracht ik de beperkingen van het bewegen door onbekende ruimtes uit te lichten, terwijl het tegelijkertijd het voordeel van het verdwalen als potentie voor ontdekking laat zien. En dat we als mensen wellicht goed in staat zijn om om te gaan met tegenstrijdigheden en complexiteit, wanneer we tijd, aandacht en empathie toelaten.

coming soon - only in Dutch at the moment.

Kommt bald - nur auf Niederländisch verfügbar momentan.