Mijn praktijk onderzoekt de manieren waarop mensen omgaan met hun geconstrueerde omgeving als interface, interieur of installatie:

We vergeten gemakkelijk dat we dieren zijn, terwijl we muren en schermen bouwden om onszelf af te leiden. Toch werd het eerste interieur dat we maakten niet bepaald door diens fysieke begrenzing, maar door diens epicentrum: Het Kampvuur. Het gaf ons warmte, bescherming, een plek om verhalen te vertellen en te leren luisteren.

Vandaag is De Cloud onze warmtebron — geen zachte, donzige wolk, maar een dichte, hete, piepende structuur, verborgen voor oog en geest, en waarmee we toch dagelijks omgaan via een veelheid aan interfaces. We zijn verstrengeld geraakt met wat we bouwden. Ik maak installaties als een interieur binnen een interieur, een microhabitat die niet beperkt is tot het fysieke — om die verstrengeling een plek te geven die je kunt betreden en waarmee je kunt interacteren.

In mijn werk probeer ik verhalen te vertellen over onze tekortkomingen als menselijke dieren. Ons tragische, komische bestaan fascineert me. Mijn eigen pad was niets minder dan een omweg: na jaren van tentoonstelling naar tentoonstelling te hebben gewerkt, nam ik bewust een pauze van het maken van kunst, om vervolgens mijn blik te verbreden met een master interieurarchitectuur, voordat ik mijn weg vond door mijn werk te maken met tools uit de gameontwikkeling.

Waar ik vroeger vooral fysieke installaties maakte, voel ik me steeds meer aangetrokken tot het immateriële. Tekst en code. Nu schermloos computing in aantocht is, kijk ik uit naar nieuwe manieren van werken — als Dier, vanuit Het Kampvuur en De Cloud.

Naast mijn werk aan The Weather Has Been Cancelled ontwikkel ik momenteel een proximity-reaction game genaamd Detourist, werk ik aan een prototype van een houten handheld in gelimiteerde oplage en een schermloze, motion-tracking audio-interactieve fictie, schrijf ik een horrornovelle en ren ik door heel Hamburg.

My practice investigates the ways in which people interact with their constructed environment as an interface, interior or installation:

We tend to forget that we are animals, as we constructed walls and screens, distracting ourselves. Yet the first interior we created was not defined by its physical confinement, but rather by its epicenter: The Campfire. It gave us warmth, protection, a place to tell stories and to learn how to listen.

Today our global source of heat is The Cloud — not a soft puffy aerosol, but a dense hot beeping structure, hidden from sight and mind, yet interacted with on a daily basis through a multitude of interfaces. We have entangled ourselves with what we built. I make installations as an interior within an interior, a microhabitat not limited to the physical realm — to put that entanglement somewhere you can enter and interface with it.

In my work I try to tell stories about our shortcomings as human animals. Our tragic, comedic existence fascinates me. My own path has been nothing short of a detour: after years of working from exhibition to exhibition I took a deliberate break from making art, then went to broaden my perspective with a master in interior architecture, before finding my way by using game development tools to create my works.

Whereas I used to create mostly physical installations, I am increasingly drawn to working with the immaterial. Text and code. With the dawn of screenless computing upon us, I am looking forward to new ways of working — as an Animal, from The Campfire and The Cloud.

Apart from working on TWHBC, I am currently developing a proximity reaction game called Detourist, prototyping a limited edition wooden handheld device, and a motion-tracking screenless audio interactive fiction, writing a horror novelette and running throughout Hamburg.

Ingmar König (1988) ist ein niederländischer Künstler, der untersucht, wie Menschen sich zu den konstruierten Räumen als Innenraum, Installation oder Schnittstelle verhalten.

Deutschsprachige Übersetzung:
Leider ist die deutsche Übersetzung noch nicht verfügbar.